Opublikowano:

Uniwersytet Trzeciego Wieku

Tekst: Klaudia Karpiel

„Przyszłość zaczyna się dzisiaj, nie jutro” – tymi słowami Jan Paweł II zachęca do działania nie tylko ludzi młodych, lecz szereg osób starszych, aby podjęli wysiłek „stawania się na nowo” w danej chwili. Słowo „przyszłość” w ustach seniorów, to szereg różnorakich spostrzeżeń na temat własnego losu, lub odnoszące się bezpośrednio do ich dzieci i wnuków. W czasie narastającej ilości ludzi starych, rośną wymagania co do odpowiedniego zapewnienia im godziwej starości, miejsca w którym można się czegoś jeszcze nauczyć, poznać nowych ludzi, nabyć doświadczeń oraz poczucia przynależności. Przygotowanie seniorów do czasu starości to nie lada wyzwanie zarówno dla przedstawicieli państwa jak i Kościoła. Starość jako naturalny i nieodwracalny proces zachodzący w każdym człowieku jest okazją do wprowadzania systematycznej aktywności fizycznej i umysłowej. Seniorzy pragną czuć się potrzebni szczególnie w tym czasie, w którym podejmują walkę o swoją sprawność na potrzeby wykonywania społecznie użytecznych działań, tym samym utrzymywania więzi towarzyskich.

Uniwersytet trzeciego wieku to bardzo dobra okazja do doskonalenia umiejętności już nabytych, jak również podejmowanie nowych wyzwań gwarantowanych na potrzeby seniorów. Studia mogą podjąć seniorzy 50 plus z zakresu filozofii, teologii, historii i nauk społecznych. Oferta edukacyjna gwarantuje nie tylko niezbędną wiedzę, ale także rozwija sferę religijną seniorów. Uniwersytet trzeciego wieku to odpowiedź na potrzeby osób starszych, którzy zakończyli aktywność zawodową chcąc nadal pozostać aktywnymi uczestnikami życia kulturalno-edukacyjnego. Uniwersytet powstał na potrzeby seniorów, uwzględniając coraz szersze tematy ich zainteresowań. Uczelnia wychodzi naprzeciw emerytom chcącym uczyć się całe życie. Głównym celem jest umożliwienie aktywności dydaktycznej osobom, które nie pracują zawodowo. Ponadto ważnym elementem jest utrzymanie poczucia przynależności oraz poprawienie jakość ich życia, nabywanie nowych umiejętności komunikacyjnych i dzielenie się swoimi doświadczeniami, zapobieganie osamotnieniu, tym samym dobrym spożytkowaniem wolnego czasu. W skład organów tworzących UTW wchodzą: Rada Programowa, Kierownik i Sekretariat. Podstawą działalności dydaktycznej są wykłady otwarte. Tematyka wykładów jest wszechstronna i zróżnicowana, ustalana także w oparciu o propozycje samych słuchaczy. Zajęcia są prowadzone przez nauczycieli akademickich i zaproszonych gości. Praktykowane są zajęcia w formie pielgrzymkowo-turystycznej cieszące się niemałym zainteresowaniem. Rada programowa oferuje między innymi dni skupienia, pielgrzymki, wycieczki, imprezy kulturalne w tym (teatr, kino, opera, filharmonia) oraz zwiedzania zabytków kultury chrześcijańskiej.

Największą grupę słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku stanowią kobiety, mniejsza część procentowa to mężczyźni. Duża część słuchaczy to osoby z wyższym wykształceniem, dlatego też wykłady i ćwiczenia są dobrze przyswajane przez uczestników, ponieważ wysoki poziom akademicki nie stanowi dla nich trudności. Tematy wiodące z dziedziny teologii to między innymi: religie świata a chrześcijaństwo, Objawienie i wiara, historyczność Jezusa Chrystusa i Ewangelie. Na wykładach z historii można przyjrzeć się tematom takim jak: Kościół w świecie współczesnym, historia sztuki kościelnej w zarysie, zabytki miasta Krakowa. Dyskusja na temat „in vitro” oraz etyczne granice transplantacji to kwestie, o których seniorzy mogą posłuchać na zajęciach z Etyki.
Uniwersytet daje szczególne możliwości osobom, które ze względu na obowiązki rodzinne lub zawodowych nie czują się spełnieni w innych obszarach życia. Taka forma aktywności jest doskonałą okazją do nadrobienia niespełnionych aspiracji i marzeń. Młodzieńcze ambicje nie muszą uchodzić w zapomnienie, UTW gwarantuje i udowadnia że młodość to nie tylko wiek, lecz postawa ducha.

 

 

 

 

Opublikowano:

Praca socjalna – opcja dla rycerskich!

Tekst: Klaudia Karpiel

Mówiąc o pracy socjalnej, można posłużyć się szeregiem definicji i adekwatnych odpowiedników określających tę dyscyplinę i nadającą jej charakter. Według niektórych naukowców, to przede wszystkim działalność zawodowa, mająca na celu pomoc osobom i rodzinom we wzmacnianiu lub odzyskiwaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie. Mają temu służyć odpowiednie role społeczne oraz tworzenie warunków sprzyjających temu celowi. Grupy klientów, którzy najczęściej korzystają z pomocy Pracownika socjalnego to osoby dotknięte przemocą rodzinną, bezdomne, niepełnosprawne, bezrobotne, dotknięte sieroctwem, ubóstwem czy innym zdarzeniem losowym. Ludzie, którzy nie są w stanie poradzić sobie w sprawach opiekuńczo-wychowawczych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych. Podstawowymi metodami pracy socjalnej są: praca socjalna z indywidualnym przypadkiem, praca socjalna z rodziną, a także praca socjalna ze środowiskiem lokalnym.

Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie proponuje studentom wydziału Nauk Społecznych, kierunek Praca socjalna z osobą starszą, chorującą psychicznie lub bezdomną. Trzy specjalizacje umożliwiają wybór i pozwalają ukierunkować studenta na tyle, aby mógł wybrać środowisko, w którym miałby pracować w przyszłości. Uczelnia dba o to, aby w czasie roku akademickiego student mógł nabywać jak najwięcej praktycznych doświadczeń i czerpać z nich satysfakcję. Realizowane warsztaty, ćwiczenia, projekty socjalne to tylko kilka przykładów które mają na celu rozwijać umiejętności i wykorzystywać wiedzę w praktyce. Praca socjalna jest kierunkiem szeroko rozumianym, dotykającym różne gałęzie z obszaru psychologii, socjologii, pedagogiki, prawa administracyjnego, mediacji i innych, działa na dużym polu społecznym, tym samym wymaga rzetelnej wiedzy w tym zakresie.

Będąc studentką programu studiów, które realizują specjalizację Praca socjalna z osobą starszą, przekonałam się, że seniorzy ciągle uczą nas pamiętać, nie tylko o tym co było, ale o tym, kim sami jesteśmy. Uczą nas także życiowej odwagi, jakiej sami nabyli. Odwagi do działania, czynu, mówienia o sobie i innych. Każdy młody człowiek powinien uczyć się poprawnej komunikacji ze swoimi dziadkami. Starość nie jest problemem, problemem jest złe podejście do starości osób młodszych. Seniorzy często komunikują o swoich potrzebach i konieczności ich zaspokajania. Nie tylko oczekują pomocy ale sami jej udzielają. Nie można mówić o tym co dzieli, ale o tym co dzieląc- łączy bez względu na wiek. Praca socjalna z seniorem pomaga w odnalezieniu odpowiedzi na pytanie o sens przemijania i cierpienia. Przebywając ze starszymi, w pewnym sensie planujesz swoją starość.